Przed laty przeczytałam słowa H.-G. Gadamera, który w książce „Rozum, słowa, dzieje. Szkice wybrane” napisał o komunikacji następująco: „W każdej rozmowie panuje duch dobry lub zły, duch zatwardziałości lub duch otwarcia się ku sobie i płynnej wymiany między JA i TY”. Słowa te pozostały ze mną na stale – jako inspiracja, przestroga, refleksja. Zaś u M. Bubera, w książce „Problem człowieka” z fascynacją czytałam, że dialogiem jest to, co dzieje się w przestrzeni między osobami, które się ze sobą komunikują.
Continue reading „Nie spieszmy się z odpowiedzią. Dajmy sobie moment do namysłu – refleksja o komunikacji”Tag: dialog
Przywództwo oparte na zaufaniu
Żyjemy w czasach napięć, rosnącej niepewności, obaw, dużej nieprzewidywalności. Ze wszech stron odczuwamy presję nadążania za zmianami, presję oczekiwań, a w końcu sami w sobie budujemy wewnętrzny imperatyw udowadniania, że jesteśmy skuteczni, że damy radę, że na nas można liczyć. Z drugiej strony coraz głośniej mówimy o tym, że poszukujemy spokoju, poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Chcemy funkcjonować w relacjach (prywatnie i zawodowo) opartych na szacunku i zrozumieniu.
Rozmawiajmy!
Hans-G. Gadamer powiedział: „W każdej rozmowie panuje duch dobry lub zły, duch zatwardziałości lub duch otwarcia się ku sobie i płynnej wymiany między JA i TY”. Umiejętność komunikowania się z innymi coraz częściej uznawana jest za kluczową kompetencję przyszłości. Postulowane jest, by tej umiejętności uczyć w szkole w ramach osobnego przedmiotu – lekcji z zakresu komunikacji interpersonalnej. Bo choć uczeni byliśmy w szkole zasad gramatyki, składni, rozwijaliśmy słownictwo – to dość rzadko udawało się nam wchodzić w autentyczny dialog. Rzadko mogliśmy też mieć poczucie, że zostaliśmy wysłuchani.
Słowa mają moc!
Słowami można zadać ciosy nie mniej bolesne od tych zadanych pięścią, a często pozostawiające rany o wiele trudniej się gojące i równie długo pozostające w pamięci. Wokół nas rośnie agresja, zwłaszcza ta słowna. Hejt staje się wszechobecny, pleni się jak chwast i niszczy relacje, ludzi, życia. Co się z nami dzieje? Co się dzieje z ludźmi, którzy bez oporu stosują przemoc werbalną, nie dbają o konsekwencje swoich słów i za nic mają ludzkie uczucia, zdrowie?
Umówmy się – o budowaniu porozumienia w kilku krokach
W ostatnich postach wprowadziłam w zagadnienie umowy i w jej wychowawcze znaczenie. Dziś kilka słów o procedurze zawierania umowy – jak dojść do porozumienia i jak sformułować umowę, by nie stała się kolejnym zakazem czy nakazem, którymi stale atakujemy dzieci.
Continue reading „Umówmy się – o budowaniu porozumienia w kilku krokach”
Umowa z dzieckiem jako metoda wychowania
W ostatnim wpisie rozpoczęłam cykl postów na temat umowy jako metody budowania porozumienia. Wprowadziłam w zagadnienie umowy z dzieckiem, czym ona jest i jakie korzyści wynikają z jej stosowania. Dziś w paru zdaniach chcę wskazać, że umowa może stanowić skuteczną metodę wychowania, wpisującą się w demokratycznie budowane relacje wychowawcze. To metoda wymagająca, absorbująca uwagę dorosłego, zmuszająca do refleksji, ale jednocześnie wspierająca rozwój dziecka, jego samoocenę i poczucie własnej wartości.
Kilka słów o partycypacji dzieci w procesie edukacji
W dobie rywalizacji i „wyścigu szczurów” priorytetem współczesnych czasów, jako swoiste antidotum na rosnącą presję i rozbudowane wymagania, powinna stać się edukacja skoncentrowana na uczeniu współpracy, budowaniu więzi, podmiotowej komunikacji, w której uczymy się wyrażać swoje zdanie, ale też słuchać zdania innych. Tych cennych umiejętności możemy i powinniśmy uczyć się już w dzieciństwie, powstaje jednak pytanie, czy w sformalizowanej edukacji jest przestrzeń ku temu i czy przedmiotowo narzucane wzorce i schematy działania dają ku temu sposobność?
Continue reading „Kilka słów o partycypacji dzieci w procesie edukacji”